برای درمان دررفتگی لگن چکار باید کرد؟

برای درمان دررفتگی لگن چکار باید کرد؟

دررفتگی لگن چیست؟ و به چه علتی ایجاد می شود؟

مفصل لگن مفصلی است که بین استخوان ران و استابولوم لگن قرار گرفته و وظیفه تحمل وزن قسمتی از بدن را برعهده دارد. عارضه دررفتگی لگن زمانی رخ می دهد که سر استخوان ران از محل اصلی خود در استخوان رن خارج شود.

دررفتگی لگن به دو دسته دررفتگی قدامی و خلفی مفصل لگن تقسیم می شود :

دررفتگی قدامی

در صورتی که استخوان ران رو به جلو از محفظه خود خارج شود؛ به این نوع دررفتگی قدامی لگن می گویند. در رفتگی قدامی لگن معمولا در اثر سقوط از بلندی ایجاد میشود.

دررفتگی خلفی لگن

در این نوع دررفتگی، استخوان ران از محفظه خود در جهت مخالف به بیرون رانده می شود. حدود 90درصد دررفتگی های لگن از این نوع می باشند. شایعترین علت دررفتگی خلفی یا پشتی لگن یا مفصل ران، تصادف اتومبیل است.

دررفتگی لگن با درد شدیدی همراه است که بیمار در هنگام حرکت دادن پا، دچار مشکل می کند. در صورت آسیب عصب، در ناحیه ی کف پا یا مچ پا بی حسی ایجاد می شود.

 آناتومی مفصل لگن

آناتومی و معرفی بخش های مختلف مفصل لگن

چگونه دررفتگی لگن را درمان کنیم؟

برای انتخاب بهترین روش درمان دررفتگی لگن، در ابتدا باید شدت و نوع دررفتگی مشخص شود. پزشک برای تشخیص این بیماری، از شما درباره علائم و نشانه‌هایی که دارید سوال می‌پرسد و سطح عمومی سلامت شما را بررسی می‌کند. در اکثر موارد در رفتگی لگن فقط با نگاه کردن به موقعیت و وضعیت پا تشخیص داده می‌شود. از آنجایی که در رفتگی لگن اغلب در کنار سایر انواع آسیب دیدگی‌ها رخ می‌‌دهد پزشک درخواست انجام روش‌های عکس‌برداری از قبیل عکس برداری توسط اشعه ایکس را می‌دهد تا بتواند بهتر به شدت آسیب دیدگی پی ببرد.

درمان دررفتگی لگن معمولا به کمک روش های زیر انجام می شود:

جااندازی بسته

جااندازی باز

جراحی برای درمان سایر آسیب دیدگی ها

فیزیوتراپی و توانبخشی بعد از جااندازی دررفتگی لگن

درد شدید را می توان با استفاده از داروهای ضد التهاب غیر استروئید همچون ایبوپروفن، ناپروسکن و ... درمان کرد. البته در صورتی که این دردها با کمک داروهای ضد التهاب غیر استروئید تسکین نیابد از داروهای قوی تر استفاده می شود.

دررفتگی لگن یک آسیب‌دیدگی جدی است. به همین جهت باید هر چه سریعتر تحت درمان قرار بگیرد. پزشک متخصص با بررسی شرایط و نوع آسیب دیدگی، از بهترین روش های درمان این عارضه بهره می گیرد تا بیمار سریعتر به روال عادی بازگردد.

درمان دررفتگی لگن در نوزادان

درمان دررفتگی مادرزادی لگن در نوزادان

درمان دررفتگی مادرزادی لگن

دررفتگی مادرزادی لگن یکی از بیماری های مادرزادی سیستم حرکتی است که در آن سر استخوان ران به درستی در داخل حفره استابولوم لگن قرار ندارد. تشکیل نشدن حفره استابولوم در دوره جنینی از اصلی ترین دلایل دررفتگی مادرزادی لگن است که ناپایداری و مشکلات متعددی را برای کودک به همراه می آورد.

زمانی که سر استخوان ران نوزاد مدتی در خارج از حفره استابولوم بماند هم رشد سر و هم رشد حفره استابولوم دچار اختلال میشود. در این صورت دیده شده که حفره استابولوم کوچک باقی میماند و عمق کافی هم پیدا نمیکند.

همچنین در این بیماری تغییرات دیگری بتدریج در اندام کودک بوجود میاید. کپسول مفصل ران این بچه ها کلفت و ضخیم شده و عضلات اطراف مفصل ران بخصوص عضلات ادکتور (نزدیک کننده ران) و عضله ایلیوپسواس کوتاه میشوند.

هر چه درمان این بیماری زودتر شروع شود با روش های ساده تری میتوان آنرا معالجه کرد. هر چه درمان این بیماری زودتر شروع شود نتیجه درمان بهتر است و هرچه درمان زودتر شروع شود عوارض بعدی بیماری کمتر است.

درمان دررفتگی لگن در نوزادان باید هر چه سریعتر شروع شود. برای درمان این بیماری در نوزادان از چنین روش هایی استفاده می شود.

کمربند پاولیک هارنس

اگر دررفتگی لگن، تا قبل از شش ماهگی تشخیص داده شود؛ استفاده از کمربند پاولیک هارنس تجویز می شود. کمربند پاولیک هارنس، نوارهای پلاستیک خاص همچون کمربند هستند که در اطراف بدن انجام می شوند. با چند ماه بسته بودن این کمربند بیماری معالجه می شود.

درمان با جااندازی دررفتگی لگن

اگر درمان بیماری پس از شش ماهگی شروع شود؛ دیگر کمربند پاولیک هارنس کمکی به بیمار نمی کند و درمان بصورت جااندازی بسته و گچ گیری خواهد بود.

جااندازی در رفتگی لگن در سنین نوزادی، در اتاق عمل و تحت بیهوشی عمومی انجام می شود و پس از آن اندام های تحتانی و تنه برای مدتی در یک قاب گچی در وضعیت خاص نگه داشته می شود.

جراحی باز دررفتگی مادرزادی لگن

در سنین بالای یک و نیم سالگی معمولا شکل استخوان های لگن هم تغییر میکند و بغیر از جااندازی باز دررفتگی، در بسیاری اوقات نیاز به جراحی بر روی استخوان هم وجود دارد. جراحی استئوتومی یکی از پرکاربردترین روش های جراحی است که برای درمان دررفتگی در این سن انجام می شود.

در این جراحی پزشک استخوان لگن را در نواحی خاصی میشکند و آنها را در وضعیت مناسبی قرار میدهد تا در وضعیت جدید جوش بخورند و شکل تغییر یافته استخوان های اطراف مفصل ران طبیعی تر شود.

دررفتگی لگن در بزرگسالان

علائم و نشانه های دررفتگی لگن در بزرگسالان

درمان دررفتگی در بزرگسالان

در رفتگی لگن در بزرگسالان بسیار کم اتفاق می افتد؛ چرا که لگن دارای ثبات بالایی می باشد. عواملی مانند فشار و یا ضربه شدید از عوامل در رفتگی لگن می باشند.همان طور که اشاره شد دررفتگی مفصل لگن به دو صورت رو به سمت جلو یا به سمت عقب رخ می دهد.

در اغلب موارد  در رفتگی لگن در بزرگسالان در زمان فعالیت ورزشی و تصادفات رانندگی صورت می گیرد.

درمان در رفتگی لگن در بزرگسالان جزو موارد اورژانسی است و باید سریعا تحت درمان قرار گیرد. زیرا در صورت عدم درمان به موقع عوارض زیادی بیمار را تهدید خواهد کرد.

از جمله روش های درمان دررفتگی لگن در بزرگسالان می توان به:

تجویز بریس های مخصوص

در مواردی که در رفتگی و کشش باهم اتفاق بیافتد با تشخیص پزشک ممکن است بیمار نیاز به استفاده از بریس را برای مدتی داشته باشد.

جااندازی بسته دررفتگی

در صورتی که هیچ عوارضی در مورد در رفتگی لگن دیده نشود، پزشک لگن را به محل اصلی خود باز می گرداند و اصطلاحا آن را جا می اندازد. برای انجام این کار ممکن است پزشک از مسکن و یا بی حسی برای بیمار استفاده کند.

بعد از اینکه استخوان لگن جا انداخته شود برای بیمار از یخ و داروهای مسکن و ضد التهاب استفاده می شود که بتوانند علائم ایجاد شده را تحت کنترل داشته باشند.

فیزیوتراپی و توانبخشی

برای کاهش وزن و فشاری که به لگن وارد می شود ممکن است در ابتدای دوره نقاهت و پس از درمان،به بیمار توصیه شود که تا حد امکان و تا چند روز از  عصا در هنگام راه رفتن استفاده کند.

زمانی که وضعیت بیمار برای وارد شدن فشار به لگن توسط پزشک تایید شود جلسات فیزیوتراپی شروع می شود.

جراحی دررفتگی لگن

در مواردی که همراه با در رفتگی لگن مشکلات دیگری نیز به وجود بیاید ( مشکلاتی مانند درگیر شدن عصب پا، شکستگی در استخوان و یا مشکلاتی در خون رسانی به لگن)، به دلیل جدی بودن مشکل بیمار نیاز به عمل جراحی خواهد داشت و برای رفع مشکل پزشک اقدام به جراحی می کند.

جااندازی دررفتگی لگن

درمان دررفتگی لگن با جاانداختن 

عوارض هولناک دررفتگی لگن

اگر دررفتگی لگن به موقع درمان نشود؛ چنین عوارض و مشکلاتی بیمار را تهدید خواهد کرد:

سیاه شدن سر استخوان ران بدنبال دررفتگی لگن

اگر در حین دررفتگی به رگهای خونی تغذیه کننده سر استخوان ران آسیب وارد شود بیمار دچار نکروز آوازکولر یا سیاه شدن سر استخوان ران میشود.

 احتمال بروز این عارضه بدنبال در رفتگی حدود 20 درصد است؛ اما هرچه فاصله زمانی بین وقوع در رفتگی و انجام جااندازی مفصل بیشتر باشد به عبارت دیگر هر چه دررفتگی دیرتر جا بیفتد احتمال بروز این عارضه هم بیشتر میشود.

خود عارضه سیاه شدگی سر استخوان ران میتواند در دراز مدت موجب استئوآرتریت یا ساییدگی مفصل لگن شود.

ساییدگی مفصل و آسیب دیدن غضروف مفصلی بدنبال دررفتگی لگن

اگر همراه با دررفتگی لگن، شکستگی استابولوم یا سر استخوان ران رخ دهد؛ بیمار ممکن است در دراز مدت دچار استئوآرتریت مفصل لگن شود. به این دلیل که اگر شکستگی ایجاد شده خوب جا نیفتد مسلما خوب هم جوش نمیخورد و این بد جوش خوردن میتواند سطح مفصل ران را ناهموار کند و این ناهمواری موجب بروز آرتروز در بلند مدت میشود.

استئوآرتریت همچنین میتواند به علت آسیب غضروف سر استخوان ران یا غضروف استابولوم به علت ضربه و یا بدنبال آسیب غضروف مفصل ران بدنبال نکروز سر استخوان ایجاد شود.

آسیب عصب سیاتیک ناشی از دررفتگی لگن

در دررفتگی خلفی مفصل ران ممکن است به عصب سیاتیک که در پشت مفصل قرار دارد آسیب وارد شده و این عصب فلج شود.

در این موارد معمولا شاخه پرونئال عصب سیاتیک بیش از شاخه تیبیال آن آسیب میبیند. در این صورت بیمار در کنار درد و محدودیت حرکتی به بیحسی در پشت پا و عدم توانایی در بالا آوردن مچ پا یا انگشت شست پا دچار می شود.

استخوان سازی نابجا بدنبال دررفتگی لگن

ممکن است بدنبال در رفتگی لگن در مفصل ران، پس از چند ماه استخوان اضافه در عضلات اطراف مفصل ایجاد شود. پزشک معالج معمولا برای پیشگیری از ایجاد این عارضه از زمان در رفتگی تا تا چند هفته پس از آن برای بیمار داروی ایندومتاسین تجویز می کند.

این استخوان های نابجا موجب محدود شدن حرکات مفصل ران شده و بیمار را از انجام فعالیت های روزمره باز می دارد.

 

دیدگاه شما

فیلدهای ضروری با علامت

دکتر سید علیرضا امین جواهری
شماره تماس